Urazy stawu barkowo-obojczykowego

Aktualizacja: mar 3

Obejmuje następujące po sobie kontuzje stawu barkowo – obojczykowego i więzadeł kruczo – obojczykowych; włącza powiązania mięśnia naramiennego z mięśniem czworobocznym oraz powięzi przy urazach większego stopnia.

Klasyfikacja:

· Rodzaj I: zwichnięcie więzadła barkowo – obojczykowego; więzadła barkowo – obojczykowe i kruczo – obojczykowe są nienaruszone; prześwietlenie w normie.

· Rodzaj II: przerwanie więzadła barkowo – obojczykowego; więzadła kruczo – obojczykowe są nienaruszone; prześwietlenie może pokazać nieznaczne wzniesienie na obojczyku. Staw barkowo – obojczykowy jest chwiejny w badaniu lekarskim, ale zdjęcie rentgenowskie może nie przedstawiać 100% rozłączenia.

· Rodzaj III: całkowite przerwanie więzadeł barkowo – obojczykowych i kruczo – obojczykowych ze 100% przewagą przemieszczenia obojczyka.

· Rodzaj IV: całkowite przerwanie stawu barkowo – obojczykowego z przemieszczonym tylnie przez powięź trapezową obojczykiem.

· Rodzaj V: poważniejszy rodzaj III z całkowitym przerwaniem więzadeł barkowo – obojczykowych i kruczo – obojczykowych; ponadto obejmuje przerwanie powięzi czworobocznej i naramiennej poza wyrostek barkowy łopatki i obojczyk. Obojczyk jest przeważnie przemieszczony o około 100%-300%.

· Rodzaj VI : rzadsze zwichnięcie podkrucze obojczyka (utknął za zrośniętym ścięgnem) lub pozycja podbarkowa.

Mechanizm urazu:

Zdecydowana większość tego typu kontuzji jest wynikiem bezpośrednich urazów spowodowanych upadkiem lub uderzeniem w bark z przywodzeniem ramienia. Mechanizm pośredni obejmuje upadek na otwartą dłoń z pędem prowadzącym kość ramienną proksymalnie do wyrostka barkowego.

Prezentacja:

Pacjent zazwyczaj może zgłaszać wyżej wspomniane mechanizmy i skarżyć się na ból w przedniej/zwierzchniej powierzchni ramienia. Typowe przykłady obejmują zawodników hokejowych wpisujących się na tablicę, piłkarzy przyjmujących ciosy w ochraniacze barków czy kolarzy spadających z rowerów.

Badanie fizykalne:

Może pojawić się wrażliwość na dotyk przy stawie barkowo – obojczykowym. W II, III i V rodzaju klasyfikacji może być widoczna wypukłość obwodowa obojczyka. Można szacować stabilność obwodową obojczyka, mimo że mogą występować trudności przy jego gwałtownym przestawianiu. Test przewodzenia poprzecznego ramienia (cross-arm adduction test) może być pozytywny. Test O’Briena wykazał wysoką swoistość wystąpienia zwichnięć stawu barkowo – obojczykowego dla bólu zlokalizowanego w tych okolicach.